Wybrane przepisy niemieckiego postępowania cywilnego odoszące się do elektronicznego obrotu prawnego (ZPO)
PRAWO w IT
Niemiecki kodeks postępowania cywilnego ZPO (Zivilprozessordnung) ustawa z dnia 12 września 1950r., w brzmieniu obwieszczonym w dniu 5 grudnia 2005 r. BGBl. I S. 3202; 2006 I S. 431; 2007 I S. 1781), ostatnio nowelizowany przez art. 2 ustawy z dnia 26 marca 2008 r, (BGBl. I S. 441) udostępniony przez Niemieckie Ministerstwo Sprawiedliwości ZPO
Niniejsze tłumaczenie ma charakter nieoficjalny. Zachęcam do współpracy nad jego ulepszeniem Justyna Kurek
§130a ZPO [Dokument elektroniczny]
(1) Jeżeli z przepisów szczególnych wynika obowiązek zachowania formy pisemnej dla przygotowywanych pism ich załączników, wniosków, oświadczeń stron jak również innych informacji, wypowiedzi, ekspertyz i oświadczeń osób trzecich, dla zachowania formy wystarczającym jest oznaczenie dokumentów jako dokumentów elektronicznych, jeżeli zostaną one sporządzone w formie która umożliwi sądowi pracę z tymi dokumentami. Osoba odpowiedzialna musi taki dokument opatrzyć kwalifikowaną elektroniczną sygnaturą zgodnie z wymogami ustawy o warunkach ramowych dla sygnatur elektronicznych. Jeżeli przekazany dokument nie nadaje się do wykorzystania przez sąd, nadawca musi zostać o tym fakcie niezwłocznie poinformowany przy wykorzystaniu obowiązujących technicznych warunków ramowych.
(2) Rząd Federalny oraz władze poszczególnych landów określą w zakresie swojej kompetencji, w drodze rozporządzenia moment od którego elektroniczne dokumenty będą mogły być wnoszone do sądu, jak również formę w która umożliwi pracę z tymi dokumentami. Władze poszczególnych landów mogą w drodze rozporządzenia udzielić umocowania lokalnej administracji sądowej. Dopuszczalność formy elektronicznej może zostać ograniczona do poszczególnych sądów lub poszczególnych postępowań.
(3) Dokument elektroniczny uznaje sie za doręczony, w momencie w którym został on zapisany na odpowiednim urządzeniu sądowym, przeznaczonym do doręczeń.
§130b ZPO [Sądowy dokument elektroniczny]
w przypadku, gdy ustawa przewiduje dla czynności sędziego, urzędnika wymiaru sprawiedliwości, urzędnika sekretariatu sądowego oraz komornika sądowego obowiązek własnoręcznego podpisu, dla zachowania formy wystarczającym jest oznaczenie dokumentu jako dokumentu elektronicznego, jeżeli odpowiedzialna osoba wprowadzi na końcu swoje nazwisko i opatrzy taki dokument kwalifikowaną elektroniczną sygnaturą.
§371a ZPO [Wartość dowodowa dokumentów elektronicznych]
(1) Przepisy dotyczące wartości dowodowej dokumentów prywatnych znajdują odpowiednie zastosowanie w przypadku elektronicznych dokumentów prywatnych, zabezpieczonych za pomocą kwalifikowanej elektronicznej sygnatury. Domniemanie autentyczności oświadczenia przedłożonego w formie elektronicznej, które wynika z weryfikacji dokonanej zgodnej z przepisami ustawy o warunkach ramowych dla sygnatur elektronicznych, może zostać podważone jedynie poprzez fakty wywołujące poważne wątpliwości, co do złożenia oświadczenia przez posiadacza klucza sygnaturowego.
(2) Przepisy dotyczące wartości dowodowej dokumentów urzędowych znajdują odpowiednie zastosowanie w przypadku dokumentów elektronicznych, które zostały sporządzone przez organy publiczne lub osoby zaufania publicznego, w zakresie czynności wchodzących w zakres ich czynności urzędowych, w przypisanej formie (urzędowe dokumenty elektroniczne). Jeżeli dokument taki opatrzony jest kwalifikowaną elektroniczną sygnaturą, przepis §437 [autentyczność krajowych dokumentów urzędowych – przyp. JK] stosuje się odpowiednio.
§416a ZPO [Wartość dowodowa wydruków elektronicznych dokumentów urzędowych]
Wydruk urzędowego dokumentu elektronicznego, sporządzonego zgodnie z §371a ust. 2 przez organ publiczny lub osobę zaufania publicznego, w zakresie czynności wchodzących w zakres ich właściwości urzędowej, oraz w przypisanej formie, opatrzony notą uwierzytelniającą jak również wydruk elektronicznego dokumentu sądowego opatrzonego notą uwierzytelniającą właściwego sądu, zgodnie z §298 ust. 2 są równoważne odpisowi dokumentu urzędowego.
