BGH - I ZR 73/05
PRAWO w IT
Nieoficjalne tłumaczenie notatki prasowej Trybunału Federalnego przygotowane dla serwisu LawInIT przez Justynę Kurek. Wyrok BGH z dnia 30 kwietnia 2008 r. I ZR 73/05 – Licytacja Internetowa III. Do dnia 6 maja 2008 r. Trybunał nie opublikował jeszcze treści wyroku. W najbliższym czasie powinien być on dostępny na stronie Trybunału, pod adresem http://www.bundesgerichtshof.de
Spis treści |
Opis sprawy
Tezy
Treść wyroku
BGH - tłumaczenie notatki prasowej po ogłoszeniu wyroku
BGH (Trybunał Federalny) potwierdził odpowiedzialność domu aukcyjnego za naruszenie prawa do znaków towarowych.
I Senat ds. Cywilnych Trybunału Federalnego, właściwy między innymi w sprawach z zakresu prawa znaków towarowych wydał ponowne rozstrzygnięcie, w którym stwierdził, iż w stosunku do internetowego domu aukcyjnemu może zostać wniesione roszczenie o zaniechanie, w przypadku gdy usługodawca oferuje na swojej platformie sfałszowane produkty.
Powodowie wytwarzają i sprzedają zegarki pod marką “Rolex”. Są oni ponadto uprawnionymi z tytułu odpowiednich znaków towarowych. Na platformie internetowej “Ricardo” obsługiwanej przez pozwaną, usługobiorcy oferowali do sprzedaży sfałszowane zegarki “Rolex”, które wyraźnie oznakowane były jako plagiaty. W z tego powodu firma Rolex wniosła przeciwko pozwanej roszczenie o zaniechanie.
Wyższy Sąd Krajowy w Kolonii uwzględnił w przeważającej części żądanie zaniechania, po tym jak w 2004 r Trybunał Federalny wydał rozstrzygnięcie, uchylające odmienny wyrok sądu krajowego (wyrok BGH z dnia 11 marca 2004 r., sprawa I ZR 304/01, BGHZ 158, 236 – licytacja internetowa)
Trybunał Federalny potwierdził, iż zakaz jest ograniczony do konkretnych zachowań.
Trybunał Federalny potwierdził w swoim orzecznictwie zasadę odpowiedzialności internetowych domów aukcyjnych z tytułu naruszenia praw do znaków towarowych. Uregulowany przepisami ustawy medialnej (TMG – Telemediengesetz) przywilej odpowiedzialności podmiotów świadczących usługi hostingowe (wyłączenie odpowiedzialności) odnosi się jedynie do odpowiedzialności karnej a nie do roszczeń o zaniechanie. W takim przypadku mamy do czynienia z odpowiedzialnością pozwanej jako naruszycielki, z uwagi na to, że umożliwiła ona oferowanie za pomocą swojej platformy sfałszowanych zegarków, również w przypadku gdy sama nie oferowała ich do sprzedaży. Odpowiedzialność ta wynika z faktu, iż podmiot oferujący o sprzedaży fałszowane zegarki działał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, ponieważ tylko w takim przypadku dochodzi do naruszenia praw do znaku towarowego. W przypadku, gdy uprawniony ze znaku towarowego, wskaże na ewidentnie rozpoznawalne naruszenie prawa, pozwany musi nie tylko niezwłocznie zawiesić konkretną ofertę ale również podjąć wysiłki w kierunku zapewnienia aby nie doszło do ponownego naruszenia praw do konkretnych znaków towarowych. Trybunał podkreślił, iż w taki sposób nie dochodzi do nałożenia na pozwanego nie możliwego do spełnienia obowiązku kontrolnego, który postawił by pod znakiem zapytania cały model biznesowy. Pozwany jest jednakże zobowiązany do podjęcia możliwych i dostępnych mu środków technicznych w celu całkowitego uniemożliwienia oferowania w obrocie internetowym sfałszowanych zegarków Rolex.
Trybunał Federalny ustalił, iż podmiot oferujący do sprzedaży sfałszowane zegarki Rolex przynajmniej w niektórych przypadkach działał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Pozwanemu internetowemu domowi aukcyjnego było wiadomym, iż w przeszłości na jego internetowej platformie doszło już do wyraźnie rozpoznanych przypadków naruszenia przez podmioty trzecie prawa do znaków towarowych powodów. W związku z tym pozwany powinien był podjąć starania przy zastosowaniu technicznych środków kontrolnych aby nie doszło w przyszłości do dalszych naruszeń praw do znaków towarowych. W takim przypadku, pozwany powinien był wykazać, iż po tym jak powziął wiadomość o istnieniu ofert naruszających prawa do znaków towarowych, powziął odpowiednie środki kontrolne oraz że zaistniałym przypadkom naruszeń nie można było zapowiedz za pomocą tych środków. Pozwany nie wypełnił tych powinności również po tym, jak w 2004 r. pierwszym wyrokiem rewizyjnym sprawa została zwrócona do ponownego rozpoznania przez sąd krajowy.
